Norskt rúnaljóð

Fé veldur frænda rógi;
fæðist úlfur í skógi.

Úr er af illu járni;
oft (h)leypur hreinn á hjarni.

Þurs veldur kvenna kvillu;
kátur verður fár af illu.

Óss er flestra ferða
för; en skalpur er sverða.

Reið kveða (h)rossum ve(r)sta;
Reginn sló sverðið besta.

Kaun er barna bölvan;
böl gerir ná fölvan.

Hagall er kaldastur korna;
Kristur skóp heiminn forna.

Nauð gerir (k)nappa kosti;
naktan kelur í frosti.

Ís köllum brú breiða:
blindan þarf að leiða.

Ár er gumna góði;
get eg að örr var Fróði.

Sól er landa ljómi;
lúti eg helgum dómi.

Týr er ein(h)endur ása;
oft verður smiður að blása.

Bjarkan er laufgrænstur lima;
Loki bar flærða tíma.

Maður er moldar auki;
mikil er greip á hauki.

Lögur er, er fellur úr fjalli,
foss; en gull eru (h)nossir.

Ýr er veturgrænstur viða;
vant er, er brennur, að svíða.