Leit á asatru.is:

Athafnir
Félagsstarf
Ásatrú
Kvæði og fræði
Myndir
Horfa/hlusta

Ásareiðin eftir Grím Thomsen

I

Jóreyk sje jeg víða vega
velta fram um himinskaut -
norðurljósa skærast skraut. -
Óðinn ríður ákaflega
endilanga vetrarbraut.

Sópar himin síðum feldi
Sigfaðir með reiddan geir,
hrafnar elta' og úlfar tveir,
vígabrandar vígja eldi
veginn þann, sem fara þeir.

Sleipnir tungla treður krapa,
teygir hann sig af meginþrótt,
fætur ber hann átta ótt,
stjörnur undan hófum hrapa
hart og títt um kalda nótt.

Hlórriði mun eftir aka
í Ásamóði bratta leið,
hamramt grípa hafrar skeið,
undir taka björg og braka,
er bokkar skaka ísarn reið.

Freyja því næst ekur ettir
eins og fuglinn ljett og snart
snertir bláa vegu vart,
mjallahvítir mása kettir,
mala sízt, en blása hart.

Af lokkum Freyju´ og ljósum hvarmi
leggur bjarma´ á himininn,
gullnum roða´ af rjóðri kinn;
hefir ´ún í hvítum armi
haglega gerða rokkinn sinn.

Ásynjur og Æsir síðar
ásamt herða snarpa ferð -
fremstan þeirra Frey þú sjerð, -
allir ríða, utan Víðar,
öflug hans er skóagerð.

Enginn dyninn hófa heyrir,
hart þó knúin goða dýr
yfir kristalls bruni brýr,
Heimdallur með horni keyrir,
hendina einu brúkar Týr.

Valkyrjum í ferðaflaumi
fylgja snúðugt Einherjar,
jór blæs móðugt margur þar,
Hölkvir ásamt Gota´ og Glaumi
og Grani stærstur Sigurðar.

Hildur ríður hinst og Þrúður,
hópinn prýðir mannval bezt,
Starkaður þar stikar mest,
Hákon jarl og Hörgabrúður
heiðna reka norðan lest.

Öllum fjarri förunautum
fara einar systur þrjár,
svipmiklar með silfurhár,
á himin varpa hálsa skautum,
hrökkva´af augum frosin tár.

Jóreykur um vegu víða
veltur fram á himinskaut
leiftrar göfugt geisla skraut -
Einherjar og Æsir ríða
endilanga vetrarbraut.

 

II

Er þau sáu siðinn nýja
setjast að í fornri vist,
viku goðin burtu byrst;
eigi Surt né Úlf þau flýja,
en - þau flýja Hvítakrist.

Í átthagana enn þau leita,
er á vetrum lækkar sól,
norðankólgur nísta pól,
en stjörnur hvolfið skærar skreyta,
skunda þau upp á himinból.

Koma þau upp við Elivoga,
er þeim leiðin forna kunn -
svöl þar glymur yfir unn -
en er himins hallar boga,
halda þau o'ní Mímisbrunn.

Ein þar goða situr systir,
sem að aldrei heiman gekk,
alda starfið frægst hún fékk;
um aldur og æfi rún hún ristir
reikningsglögg í Sökkvabekk.

Við engar er hún aldir bundin,
ei við siðaskifti nein,
Saga' er ávallt söm og ein;
heims þótt komi hinsta stundin,
heldur hún áfram sinni grein.

Þó að fornu björgin brotni,
bili himinn og þorni' upp mar,
allar sortni sólirnar,
aldrei deyr, þótt alt um þrotni,
endurminning þess sem var.

Grím Thomsen
Ort veturinn 1880-81