Leit á asatru.is:

Athafnir
Félagsstarf
Ásatrú
Kvæði og fræði
Myndir
Horfa/hlusta

Völuspá (Konungsbók)

Völuspá er heiti á kvæði undir fornyrðislagi sem varðveitt er í tveimur gerðum: 63 erinda kvæði í Konungsbók eddukvæða frá um 1270 og 59 erinda kvæði í Hauksbók, ritað um miðja 14.öld.
 
1.  Hljóðs bið ek
allar kindir,
meiri ok minni
mögu Heimdalar;
vildu að ek, Valföðr,
vel fram telja
forn spjöll fira,
þau er fremst um man.

2.  Ek man jötna
ár um borna,
þá er forðum mik
fædda höfðu;
níu man ek heima,
níu íviðjur,
mjötvið mæran
fyr mold neðan.

3.  Ár var alda
þar er Ymir byggði,
vara sandr né sær
né svalar unnir,
jörð fannz æva
né upphiminn,
gap var ginnunga
en gras hvergi.

4.  Áðr Burs synir
bjöðum um yppðu,
þeir er Miðgarð
mæran skópu;
sól skein sunnan
á salar steina,
þá var grund gróin
grænum lauki.

5.  Sól varp sunnan,
sinni mána,
hendi inni hægri
um himinjódýr;
sól það né vissi
hvar hon sali átti,
stjörnur það né vissu
hvar þær staði áttu,
máni það né vissi
hvað hann megins átti.

6.  Þá gengu regin öll
á rökstóla,
ginnheilög goð,
ok um það gættuz:
Nótt ok niðjum
nöfn um gáfu,
morgin hétu
ok miðjan dag,
undorn ok aftan,
árum að telja.

7.  Hittuz æsir
á Iðavelli,
þeir er hörg ok hof
hátimbruðu;
afla lögðu,
auð smíðuðu,
tangir skópu
ok tól gjörðu.

8.  Teflðu í túni,
teitir vóru,
var þeim vettergis
vant ór gulli
unz þrjár kvómu
þursa meyjar
ámáttkar mjök
ór jötunheimum.

9.  Þá gengu regin öll
á rökstóla,
ginnheilög goð,
ok um það gættuz
hverr skyldi dverga
dróttin skepja
ór Brimis blóði
ok ór blám leggjum.

10.  Þar var Mótsognir
mæztr um orðinn
dverga allra
en Durinn annarr;
þeir mannlíkun
mörg um gjörðu,
dvergar, ór jörðu
sem Durinn sagði.

11.  Nýi ok Niði,
Norðri ok Suðri,
Austri ok Vestri,
Alþjófr, Dvalinn,
Bífurr, Báfurr,
Bömburr, Nóri,
Án ok Ánarr,
Ái, Mjöðvitnir.

12.  Veigr ok Gandálfr,
Vindálfr, Þráinn,
Þekkr ok Þorinn,
Þrór, Vitr ok Litr,
Nár ok Nýráðr,
nú hefi ek dverga,
Reginn ok Ráðsviðr,
rétt um talða.

13.  Fíli, Kíli,
Fundinn, Náli,
Hefti, Víli,
Hanarr, Svíurr,
Frár, Hornbori,
Frægr ok Lóni,
Aurvangr, Jari,
Eikinskjaldi.

14.  Mál er dverga
í Dvalins liði
ljóna kindum
til Lofars telja,
þeir er sóttu
frá salar steini
aurvanga sjöt
til Jöruvalla.

15.  Þar var Draupnir
ok Dólgþrasir,
Hár, Haugspori,
Hlévangr, Glói,
Skirfir, Virfir,
Skáfiðr, Ái,
Álfr ok Yngvi,
Eikinskjaldi,
Fjalarr ok Frosti,
Finnr ok Ginnarr;
það mun uppi,
meðan öld lifir,
langniðja tal
Lofars hafað.

16.  Unz þrír kvómu
ór því liði
öflgir ok ástgir
æsir að húsi,
fundu á landi
lítt megandi
Ask ok Emblu
örlöglausa;
önd þau né áttu,
óð þau né höfðu,
lá né læti
né litu góða.

17.  Önd gaf Óðinn,
óð gaf Hænir,
lá gaf Lóðurr
ok litu góða.

18.  Ask veit ek standa,
heitir Yggdrasill,
hár baðmr, ausinn
hvítaauri;
þaðan koma döggvar
þærs í dala falla;
stendr æ yfir grænn
Urðar brunni.

19.  Þaðan koma meyjar
margs vitandi
þrjár ór þeim sæ
er und þolli stendr,
Urð hétu eina,
aðra Verðandi,
skáru á skíði,
Skuld ina þriðju.

20.  Þær lög lögðu,
þær líf kuru
alda börnum,
örlög seggja.

21.  Það man hon fólkvíg
fyrst í heimi
er Gullveig
geirum studdu
ok í höll Hárs
hana brenndu.

22.  Þrysvar brenndu
þrysvar borna,
oft, ósjaldan;
þó hon enn lifir.

23.  Heiði hana hétu
hvars til húsa kom,
völu velspá,
vitti hon ganda;
seið hon kunni,
seið hon leikinn,
æ var hon angan
illrar brúðar.

24.  Þá gengu regin öll
á rökstóla,
ginnheilög goð,
ok um það gættuz
hvárt skyldu æsir
afráð gjalda
eða skyldu goðin öll
gildi eiga.

25.  Fleygði Óðinn
ok í fólk um skaut,
það var enn fólkvíg
fyrst í heimi;
brotinn var borðvegr
borgar ása,
knáttu vanir vígspá
völlu sporna.

26.  Þá gengu regin öll
á rökstóla,
ginnheilög goð,
ok um það gættuz:
hverir hefði loft allt
lævi blandið
eða ætt jötuns
Óðs mey gefna.

27.  Þórr einn þar var,
þrunginn móði,
hann sjaldan sitr
er hann slíkt um fregn;
á genguz eiðar,
orð ok særi,
mál öll meginlig
er ámeðal fóru.

28.  Veit hon Heimdalar
hljóð um fólgið
undir heiðvönum
helgum baðmi;
á sér hon ausaz
aurgum forsi
af veði Valföðrs;
vituð ér enn, eða hvað?

29.  Ein sat hon úti
þá er inn aldni kom,
yggjungr ása,
ok í augu leit:
Hvers fregnið mik?
Hví freistið mín?
Allt veit ek, Óðinn,
hvar þú auga falt:
Í inum mæra
Mímis brunni!
Drekkr mjöð Mímir
morgin hverjan
af veði Valföðrs;
vituð ér enn, eða hvað?

30.  Valði henni Herföðr
hringa ok men,
féspjöll spaklig
ok spáganda,
sá hon vítt ok um vítt,
of veröld hverja.

31.  Sá hon valkyrjur,
vítt um komnar,
görvar að ríða
til goðþjóðar;
Skuld helt skildi
en Skögul önnur,
Gunnr, Hildr, Göndul
ok Geirskögul.
Nú eru talðar
nönnur Herjans,
görvar að ríða
grund, valkyrjur.

32.  Ek sá Baldri,
blóðgum tívur,
Óðins barni,
örlög fólgin;
stóð um vaxinn
völlum hæri
mjór ok mjök fagr
mistilteinn.

33.  Varð af þeim meiði,
er mær sýndiz,
harmflaug hættlig,
Höðr nam skjóta.
Baldrs bróðir var
of borinn snemma,
sá nam, Óðins sonr,
einnættr vega.

34.  Þó hann æva hendr
né höfuð kembði
áðr á bál um bar
Baldrs andskota
en Frigg um grét
í Fensölum
vá Valhallar;
vituð ér enn, eða hvað?

35.  Haft sá hon liggja
undir hvera lundi,
lægjarns líki
Loka áþekkjan;
þar sitr Sigyn,
þeygi um sínum
ver velglýjuð;
vituð þér enn, eða hvað?

36.  Á fellr austan
um eitrdala
söxum ok sverðum:
Slíðr heitir sú.
Stóð fyr norðan,
á Niðavöllum,
salr ór gulli
Sindra ættar
en annarr stóð
á Ókólni,
bjórsalr jötuns,
en sá Brimir heitir.

37.  Sal sá hon standa
sólu fjarri,
Náströndu á,
norðr horfa dyrr;
fellu eitrdropar
inn um ljóra,
sá er undinn salr
orma hryggjum.

38.  Sá hon þar vaða
þunga strauma
menn meinsvara
ok morðvarga
ok þannz annars glepr
eyrarúnu;
þar saug Níðhöggr
nái framgengna,
sleit vargr vera;
vituð ér enn, eða hvað?

39.  Austr sat in aldna
í Járnviði
ok fæddi þar
Fenris kindir;
verðr af þeim öllum
einna nokkurr
tungls tjúgari
í trollz hami.

40.  Fylliz fjörvi
feigra manna,
rýðr ragna sjöt
rauðum dreyra;
svart var þá sólskin
of sumur eftir,
veðr öll válynd;
vituð ér enn, eða hvað?

41.  Sat þar á haugi
ok sló hörpu
gýgjar hirðir,
glaðr Eggþér;
gól um hánum
í gaglviði
fagrrauðr hani
sá er Fjalarr heitir.

42.  Gól um ásum
Gullinkambi,
sá vekr hölða
að Herjaföðrs
en annarr gelr
fyr jörð neðan,
sótrauðr hani,
að sölum Heljar.

43.  Geyr Garmr mjök
fyr Gnipahelli,
festr mun slitna
en Freki renna;
fjölð veit hon fræða,
fram sé ek lengra
um ragna rök
römm sigtíva.

44.  Bræðr munu berjaz
ok að bönum verða,
munu systrungar
sifjum spilla;
hart er í heimi,
hórdómr mikill,
skeggöld, skálmöld,
skildir ru klofnir,
vindöld, vargöld,
áðr veröld steypiz;
mun engi maðr
öðrum þyrma.

45.  Leika Míms synir
en mjötuðr kyndiz
að inu galla
Gjallarhorni;
hátt blæss Heimdallr,
horn er á lofti,
mælir Óðinn
við Míms höfuð;
ymr ið aldna tré
en jötunn losnar,
skelfr Yggdrasils
askr standandi.

46.  Geyr nú Garmr mjök
fyr Gnipahelli,
festr mun slitna
en Freki renna;
fjölð veit hon fræða,
fram sé ek lengra
um ragna rök
römm sigtíva.

47.  Hrymr ekr austan,
hefiz lind fyr;
snýz jörmungandr
í jötunmóði;
ormr knýr unnir
en ari hlakkar,
slítr nái neffölr;
Naglfar losnar.

48.  Kjóll ferr austan,
koma munu Múspellz
um lög lýðir
en Loki stýrir;
fara fífls megir
með freka allir,
þeim er bróðir
Býleifts í för.

49.  Hvað er með ásum?
Hvað er með álfum?
Gnýr allr jötunheimr,
æsir ru á þingi,
stynja dvergar
fyr steindurum,
veggbergs vísir;
vituð ér enn, eða hvað?

50.  Surtr ferr sunnan
með sviga lævi,
skínn af sverði
sól valtíva;
grjótbjörg gnata
en gífr rata,
troða halir helveg
en himinn klofnar.

51.  Þá kjömr Hlínar
harmr annarr fram
er Óðinn ferr
við úlf vega
en bani Belja
bjartr að Surti,
þá mun Friggjar
falla angantýr.

52.  Þá kjömr inn mikli
mögr Sigföður,
Víðarr, vega
að valdýri;
lætr hann megi Hveðrungs
mund um standa
hjör til hjarta;
þá er hefnt föður.

53.  Þá kjömr inn mæri
mögr Hlöðynjar,
gengr Óðins sonr
við úlf vega,
drepr hann af móði
Miðgarðs véur,
munu halir allir
heimstöð ryðja,
gengr fet níu
Fjörgynjar burr
neppr frá naðri
níðs ókvíðnum.

54.  Sól tér sortna,
sígr fold í mar,
hverfa af himni
heiðar stjörnur;
geisar eimi
við aldrnara,
leikr hár hiti
við himin sjálfan.

55.  Geyr nú Garmr mjök
fyr Gnipahelli,
festr mun slitna
en Freki renna;
fjölð veit hon fræða,
fram sé ek lengra
um ragna rök
römm sigtíva.

56.  Sér hon upp koma
öðru sinni
jörð ór ægi
iðjagræna;
falla forsar,
flýgr örn yfir,
sá er á fjalli
fiska veiðir.

57.  Finnaz æsir
á Iðavelli
ok um moldþinur
máttkan dæma
ok minnaz þar
á megindóma
ok á Fimbultýs
fornar rúnar.

58.  Þar munu eftir
undrsamligar
gullnar töflur
í grasi finnaz,
þærs í árdaga
áttar höfðu.

59.  Munu ósánir
akrar vaxa,
böls mun allz batna,
Baldr mun koma;
búa þeir Höðr ok Baldr
Hrofts sigtóftir
vel, valtívar,
vituð ér enn, eða hvað?

60.  Þá kná Hænir
hlautvið kjósa
ok byrir byggja
bræðra tveggja
vindheim víðan,
vituð ér enn, eða hvað?

61.  Sal sér hon standa
sólu fegra,
gulli þakðan
á Gimlé:
Þar skulu dyggvar
dróttir byggja
ok um aldrdaga
ynðis njóta.

62.  Þar kjömr inn dimmi
dreki fljúgandi,
naðr fránn, neðan
frá Niðafjöllum;
berr sér í fjöðrum,
flýgr völl yfir,
Níðhöggr nái,
nú mun hon sökkvaz.